سندرم کارسینوئید زمانی اتفاق می افتد که یک تومور سرطانی نادر به نام تومور کارسینوئید مواد شیمیایی خاصی را در جریان خون شما ترشح کرده و باعث ایجاد علائم و نشانه های مختلفی شود. تومورهای کارسینوئید بیشتر در دستگاه گوارش یا ریه ها رخ می دهند.
سندرم کارسینوئید به طور معمول در افرادی که تومورهای کارسینوئید پیشرفته دارند رخ می دهد. درمان سندرم کارسینوئید معمولاً درمان سرطان است. با این حال ، از آنجا که اکثر تومورهای کارسینوئید تا زمانی که پیشرفت نکنند ، سندرم کارسینوئید ایجاد نمی کنند ، ممکن است درمان آن امکان پذیر نباشد. در این موارد ، داروها ممکن است علائم سندرم کارسینوئید شما را تسکین داده و راحت شما کنند.
علائم و نشانه های سندرم کارسینوئید بستگی به مواد شیمیایی تومور کارسینوئید در خون شما داردریم کردن
علائم و نشانه های رایج عبارتند از:
گرگرفتگی پوست. پوست صورت و بالای قفسه سینه احساس گرما می کند و تغییر رنگ می دهد - از صورتی تا بنفش. قسمت های گرگرفتگی ممکن است از چند دقیقه تا چند ساعت یا بیشتر طول بکشد.
گرگرفتگی ممکن است بدون هیچ دلیل مشخصی اتفاق بیفتد ، اگرچه گاهی اوقات می تواند در اثر استرس ، ورزش یا نوشیدن الکل ایجاد شود.
اگر علائم و نشانه هایی دارید که شما را نگران می کند با پزشک خود وقت بگیرید.
سندرم کارسینوئید توسط تومور کارسینوئید ایجاد می شود که سروتونین یا سایر مواد شیمیایی را در جریان خون شما ترشح می کند. تومورهای کارسینوئید معمولاً در ریه ها یا در دستگاه گوارش دیده می شوند ، از جمله معده ، روده کوچک ، آپاندیس ، روده بزرگ و راست روده.
تنها درصد کمی از تومورهای کارسینوئید مواد شیمیایی ترشح می کنند که باعث سندرم کارسینوئید می شود. وقتی این تومورها مواد شیمیایی را ترشح می کنند ، کبد به طور معمول مواد شیمیایی را خنثی می کند قبل از اینکه فرصتی برای عبور از بدن شما ایجاد کنند و علائم ایجاد کنند.
با این حال ، هنگامی که یک tu پیشرفته استمور به خود کبد گسترش می یابد (متاستاز می کند) ، ممکن است مواد شیمیایی ترشح کند که قبل از رسیدن به جریان خون خنثی نمی شوند. بیشتر افرادی که سندرم کارسینوئید را تجربه می کنند ، یک سرطان پیشرفته دارند که به کبد گسترش یافته است.
برخی از تومورهای کارسینوئید برای ایجاد سندرم کارسینوئید نیازی به پیشرفت ندارند. به عنوان مثال ، تومورهای ریه کارسینوئید که مواد شیمیایی را در خون ترشح می کنند ، در بالاترین سطح از کبد انجام می شوند ، بنابراین نمی توانند مواد شیمیایی را پردازش و از بین ببرند.
از طرف دیگر ، تومورهای کارسینوئید در روده ، مواد شیمیایی را در خون ترشح می کنند که قبل از رسیدن به بقیه بدن باید ابتدا از کبد عبور کند. کبد معمولاً مواد شیمیایی را قبل از تأثیر بر سایر اعضای بدن خنثی می کند.
علت ایجاد تومورهای کارسینوئید مشخص نیست.
داشتن سندرم کارسینوئید می تواند عوارض زیر را ایجاد کند:
کارسینوئید بیماری قلبی. برخی از افراد مبتلا به سندرم کارسینوئید به بیماری قلبی کارسینوئید مبتلا می شوند. سندرم کارسینوئید باعث ضخیم شدن دریچه های قلب می شود و عملکرد صحیح آنها را دشوار می کند. در نتیجه ممکن است دریچه های قلب نشت کنند.
علائم و نشانه های بیماری کارسینوئید قلب شامل خستگی و تنگی نفس در طی فعالیت بدنی است. کارسینوئید بیماری قلبی می تواند در نهایت منجر به نارسایی قلبی شود.
پزشک ممکن است داروهایی را برای قلب شما توصیه کند. ترمیم جراحی دریچه های قلب آسیب دیده ممکن است یک گزینه در بیماری پیشرفته کارسینوئید قلب باشد.
انسداد روده. سرطانی که به غدد لنفاوی کنار روده کوچک شما گسترش می یابد ، می تواند باعث تنگی و جمع شدن روده شود و منجر به انسداد روده شود.
علائم و نشانه های انسداد روده شامل درد شدید و گرفتگی شکم استاستفراغ برای رفع انسداد ممکن است جراحی لازم باشد.
بحران کارسینوئید. بحران کارسینوئید باعث یک قسمت شدید گرگرفتگی ، فشار خون پایین ، گیجی و دشواری در تنفس می شود.
بحران کارسینوئید می تواند در افرادی که تومورهای کارسینوئید دارند در معرض عوامل محرک خاصی قرار گیرد ، از جمله بیهوشی که در حین جراحی استفاده می شود. بحران کارسینوئید می تواند کشنده باشد. پزشک ممکن است قبل از جراحی داروهایی به شما بدهد تا خطر بحران کارسینوئید را کاهش دهد.
پزشک علائم و نشانه های شما را ارزیابی می کند تا سایر دلایل برافروختگی پوست و اسهال را رد کند. اگر علل دیگری یافت نشود ، پزشک ممکن است به سندرم کارسینوئید مشکوک باشد.
برای تأیید تشخیص ، پزشک ممکن است آزمایشات دیگری را توصیه کند ، از جمله:
درمان سندرم کارسینوئید شامل درمان سرطان شماست و همچنین ممکن است شامل استفاده از داروها برای کنترل علائم و نشانه های خاص شما باشد.
درمان ها ممکن است شامل موارد زیر باشد:
داروهایی برای جلوگیری از ترشح مواد شیمیایی توسط سلول های سرطانی. تزریق داروهای octreotide (Sandostatin) و lanreotide (Somatuline Depot) ممکن است علائم و نشانه های سندرم کارسینوئید ، از جمله برافروختگی پوست و اسهال را کاهش دهد. Octreotide همچنین ممکن است رشد تومورهای کارسینوئید را کند کند.
عوارض جانبی اکتروتید و لانروتید شامل اسهال ، درد شکم و نفخ شکم است که ممکن است با گذشت زمان فروکش کند.
داروی جدیدتری به نام telotristat (Xermelo) را می توان با این داروها ترکیب کرد تا اسهال ناشی از سندرم کارسینوئید را کنترل کند. عوارض جانبی شامل حالت تهوع و افسردگی است.
توقف خون رسانی به تومورهای کبدی. در روشی به نام آمبولیزاسیون شریان کبدی ، پزشک یک سوند را از طریق یک سوزن نزدیک کشاله ران شما وارد می کند و آن را تا رگ اصلی که خون را به کبد (شریان کبدی) شما می رساند ، رد می کند.
پزشک ذراتی را طراحی می کند که برای انسداد شریان کبدی طراحی شده و خون رسانی به سلولهای سرطانی را که به کبد گسترش یافته اند قطع می کند. سلول های سالم کبدی با تکیه بر خون از رگ های خونی دیگر زنده می مانند.
آمبولیزاسیون شریان کبدی می تواند خطرناک باشد و این روش معمولاً فقط در مراکز پزشکی تخصصی انجام می شود. درباره مزایا و خطرات آن با پزشک خود مشورت کنید.
از بین بردن سلولهای سرطانی در کبد با گرما یا سرما. فرسایش فرکانس رادیویی گرما را از طریق یک سوزن به سلولهای سرطانی کبد منتقل می کند و باعث مرگ سلول ها می شود. کرایوتراپی مشابه است ، اما با انجماد تومور کار می کند.
فرسایش رادیو فرکانس و سرما درمانی به طور کلی بی خطر هستند ، هرچند خطر کمی از دست دادن خون و عفونت وجود دارد.
با پزشک خود در مورد اقدامات مراقبت از خود که ممکن است علائم و نشانه های شما را بهبود بخشد ، صحبت کنید. اقدامات خودمراقبتی نمی تواند جایگزین درمان شود ، اما ممکن است مکمل آن باشد. در صورت لزوم از پزشک خود بپرسید:
از مواردی که باعث برافروختگی پوست می شوند خودداری کنید. برخی از شرایط یا شرایط خاص ، مانند الکل یا وعده های غذایی بزرگ ، می تواند باعث برافروختگی شود. برخی از افراد وقتی احساس استرس یا ناراحتی می کنند ، گرگرفتگی را تجربه می کنند.
مواردی که باعث برافروختگی شما می شود را پیگیری کنید و سعی کنید از این عوامل جلوگیری کنید.
ممکن است خیالتان راحت باشد که سرانجام پاسخی برای آنچه باعث ایجاد علائم و نشانه های شما شده پیدا کنید ، اما تشخیص یک بیماری نادر ، مانند سندرم کارسینوئید ، می تواند استرس زا باشد. همانطور که روش خود را برای کنار آمدن با تشخیص سرطان توسعه می دهید ، با تیم مراقبت های بهداشتی خود در مورد احساس خود صحبت کنید و سعی کنید:
درباره تصمیم گیری درباره مراقبت از خود ، به اندازه کافی در مورد سندرم کارسینوئید اطلاعات کسب کنید. در مورد شرایط خود از پزشک خود سوال کنید. از اعضای تیم مراقبت های بهداشتی خود بخواهید منابعی را پیشنهاد دهند که در آن می توانید اطلاعات بیشتری کسب کنید.
آگاهی از شرایط شما ممکن است شما را قادر سازد تا در تصمیم گیری درباره مراقبت خود بهتر شرکت کنید.
با افراد دیگر مبتلا به سندرم کارسینوئید صحبت کنید. گروه های پشتیبانی از افراد مبتلا به سندرم کارسینوئید شما را در تماس با کسانی قرار می دهد که با همان چالش های روبرو شده اند.
درمورد گروه های منطقه خود از پزشک خود س Askال کنید. سندرم کارسینوئید نادر است ، بنابراین ممکن است لازم باشد با افراد خارج از منطقه نزدیک خود یا به صورت آنلاین ارتباط برقرار کنید.
مراقب خودت باش. برای حفظ سبک زندگی سالم آنچه می توانید انجام دهید. یک رژیم غذایی پر از میوه و سبزیجات بخورید. وقتی احساس رضایت کردید ، ورزش سبک را در برنامه روزانه خود بگنجانید.
در صورت امکان استرس اضافی را از زندگی خود خارج کنید. به اندازه کافی بخوابید تا هنگام بیدار شدن احساس آرامش کنید. از جسم و روان خود مراقبت کنید تا بتوانید بهتر به برنامه درمان سرطان خود پایبند باشید.
اگر علائم و نشانه های سندرم کارسینوئید را دارید ، می توانید با مراجعه به پزشک خانواده خود شروع کنید. بسته به آنچه پزشک شما پیدا می کند ، ممکن است شما به پزشکی متخصص در درمان سرطان (متخصص سرطان) ، متخصص اختلالات سیستم غدد درون ریز (متخصص غدد) یا جراح ارجاع شوید.
از آنجا که قرارها می توانند مختصر باشند و از آنجا که غالباً موارد زیادی برای گفتگو وجود دارد ، خوب است که آماده باشید. در اینجا برخی اطلاعات برای کمک به شما در آماده سازی وجود دارد و می دانید چه انتظاری از پزشک دارید.
وقت شما با پزشک محدود است ، بنابراین تهیه لیستی از سوالات می تواند به شما کمک کند تا از وقت مشترک خود نهایت استفاده را ببرید. در صورت اتمام زمان ، سوالات خود را از مهمترین تا کم اهمیت ترین لیست کنید. در مورد سندرم کارسینوئید ، برخی از سوالات اساسی که باید از پزشک بپرسید شامل موارد زیر است:
علاوه بر سوالاتی که برای پرسیدن از پزشک خود آماده کرده اید ، از پرسیدن سوالات دیگری که برای شما پیش آمده تردید نکنید.
پزشک احتمالاً تعدادی سوال از شما می پرسد. آماده بودن برای پاسخ دادن به آنها ممکن است بعداً وقت بگذارد تا نکات دیگری را که می خواهید مطرح کنید ، پوشش دهد. پزشک شما ممکن است بپرسد: